Definitief vrijspraak in strafzaak Tamara Wolvers

De Hoge Raad laat de vrijspraak van de verdachte van de moord op Tamara Wolvers in stand.

Op 12 juli 2006 wordt in de woning van haar ouders in Alphen aan den Rijn het levenloze lichaam aangetroffen van de 28-jarige Tamara Wolvers. Zij was in haar hartstreek met een mes gestoken, had een tie-wrap om haar nek en een plastic zak over haar hoofd. Onderzoek wees uit dat zij door verstikking om het leven kwam. Sporen van braak of worsteling werden niet aangetroffen. Er wordt mannelijk DNA-materiaal gevonden. Als verdachte komt een voormalig familielid van het slachtoffer in beeld. Hij was getrouwd geweest met haar tante. De verdachte heeft iedere betrokkenheid bij de gewelddadige dood van het slachtoffer ontkend en heeft tijdens de verhoren door de politie en het onderzoek tijdens de zitting een beroep gedaan op zijn zwijgrecht. Zowel de rechtbank Den Haag als het hof Den Haag hebben de verdachte eerder vanwege gebrek aan bewijs vrijgesproken.

Onrust
Het hof geeft in zijn uitspraak uitdrukking aan het leed dat de dood van Tamara Wolvers bij de directe nabestaanden, vrienden en kennissen teweeg heeft gebracht. Het hof ziet ook de maatschappelijke onrust die haar overlijden teweeg heeft gebracht. Aan de andere kant stelt het hof dat de verdachte onschuldig is totdat het tegendeel – buiten redelijke twijfel – is bewezen. Ook wijst het hof er op dat de verdachte niet kan worden gedwongen mee te werken aan zijn veroordeling.

Badjas
Op de badjas van het slachtoffer aangetroffen DNA-materiaal is dusdanig zwak dat het Nederlands Forensisch Instituut (NFI) geen statistische berekening heeft uitgevoerd met betrekking tot de bewijswaarde van het materiaal. Ook de Britse evenknie van dit instituut zet vraagtekens bij de bewijswaarde. Zowel rechtbank als hof vinden dit DNA-spoor daarom te zwak om als zelfstandig bewijs te kunnen dienen. Aanvullend DNA-onderzoek heeft een spoor opgeleverd aan de buiten- en binnenkant van de kraag van de badjas en op schouder/borsthoogte van de badjas. Over het van dit spoor afgeleide DNA-profiel zegt het NFI dat het overeenkomt met dat van de verdachte en dat de kans dat het DNA van een willekeurige man met dit profiel overeenkomt bijzonder klein is. Het hof wil hier echter niet uitsluiten dat dit DNA van de verdachte op een andere manier op de badjas terecht is gekomen. Als goede bekende van de familie kwam de verdachte regelmatig in de ouderlijke woning van het slachtoffer. Daarmee vormen die onderzoeksresultaten geen bewijs van daderschap.

Te zwak
Ook ander DNA-materiaal is te zwak om als zelfstandig bewijs te kunnen dienen. Het hof erkent dat er aanwijzingen zijn die naar de verdachte leiden, maar de nuanceringen en voorbehouden van diverse deskundigen over de bewijswaarde van het aangetroffen DNA-materiaal maakt dat met de resultaten van dit onderzoek terughoudend moet worden omgegaan, aldus het hof. Het hof maakt de afweging dat die onderzoeksresultaten alleen dan als bewijs kunnen gelden als die voldoende worden ondersteund door wettig bewijs van het daderschap van de verdachte. Dat wettige bewijs ontbreekt echter. Het hof komt zo tot de conclusie dat de schuld van de verdachte niet met voldoende mate van zekerheid kan worden vastgesteld en spreekt hem vrij.

Cassatie
Het openbaar ministerie heeft tegen deze uitspraak beroep cassatie ingesteld. Het vindt dat het hof onvoldoende duidelijk heeft gemaakt waarom het is afgeweken van het onderbouwde standpunt van het OM dat de verdachte het slachtoffer van het leven heeft beroofd.

Advocaat-generaal Machielse heeft de Hoge Raad geadviseerd de bestreden vrijspraak te vernietigen en de zaak terug te verwijzen naar een ander hof.

Toepassing
De Hoge Raad kan in cassatie niet onderzoeken of de feitenrechter die de verdachte op grond van zijn feitelijke waardering van het bewijsmateriaal heeft vrijgesproken, terecht tot dat oordeel is gekomen. De Hoge Raad gaat immers over de toepassing van het recht en niet over de feiten. De omstandigheid dat het beschikbare bewijsmateriaal ook een andere (bewijs) beslissing toelaat, betekent nog niet dat de uitspraak van het hof moet worden vernietigd.

Binnen deze beoordelingsruimte kan de Hoge Raad zich vinden in het oordeel van het hof dat de zwakke onderzoeksresultaten geen ondersteuning kunnen bieden aan ander wettig bewijs omdat er geen wettig bewijs van het daderschap van de verdachte is. Volgens de Hoge Raad heeft het hof de bewijsvoering in de zaak naar behoren onderzocht en beoordeeld. De beslissing van het hof is bovendien voldoende gemotiveerd, ook ten aanzien van de door het OM aangevoerde standpunten.

De Hoge Raad verwerpt dan ook het beroep tegen deze vrijspraak.