Deze uitspraak is een tergend voorbeeld van de zeurderigheid van de Nederlandse maatschappij. Wie wordt door deze reclame nodeloos gekwetst? De vervreemde zonderlinge kwezel die zich huilend ter aarde stort bij het aanschouwen van een simpele humoristisch bedoelde reclameboodschap? Moeten we ons daar dan als Nederlandse samenleving door laten leiden? Feitelijk is dit het erkennen en aanmoedigen van de ruggegraatloze zeurderigheid van een kleine minderheid. Het zijn immers veelal dezelfde mensen die over een scala van onderwerpen hun klagerige licht laten schijnen. De zogenaamde ‘ klagers’ , vraag aan een willekeurige klachtencommissie of buurtagent en de reactie zal gelijk zijn; het is altijd een kleine groep mensen die het grootste deel van de klachten indient. Prijs de rechter die als eerste zich niet slechts laat voorstaan op de juridisch inhoudelijke kant van de zaak, maar het ‘ slachtoffer’ over zijn halve bril eens doordringend aankijkt en vraagt; ” Bent eigenlijk niet gewoon een enorme beroepszeikerd?”
