Op 31 januari 2007 heeft de Voorzieningenrechter van de Rechtbank Breda uitspraak gedaan in een kwestie over spotgoedkope LCD TV’s van Otto. Otto hoeft de goedkope TV’s niet te leveren.
Prijs vergelijk ADSL, kabel, glasvezel aanbieders en bespaar geld door over te stappen!
Otto bood afgelopen oktober op haar website een LCD TV aan voor een prijs van €99,- en later dezelfde TV voor €99,90. Diverse klanten hebben bij Otto de bewuste TV besteld. Otto heeft aan die klanten ook een bevestiging van de order gestuurd, waarin het bedrag van €99,- of €99,90 staat genoemd.
Op 26 oktober 2006 rond 13.00 verschenen berichten in diverse media over de spotgoedkope LCD TV van Otto. Na die berichten zijn nog veel meer LCD TV’s bij Otto besteld. Otto kwam al snel met een reactie op de berichtgeving. Otto zou niet tot levering van de LCD TV’s overgaan. Een en ander berustte op een kennelijke schrijffout, alsdus Otto. De LCD TV was in werkelijkheid € 1.200,- waard. Volgens Otto is zij, op grond van haar Algemene Voorwaarden, in zo’n geval niet gehouden tot levering.
Kort geding
Circa 850 klanten van Otto, die vóór de berichten in de media (dus voor 26 oktober 2006 13.00) maximaal 2 LCD TV’s hadden besteld, hebben zich verenigd. Zij hebben Otto in Kort Geding voor de Rechtbank gedagvaard.
Zij eisen levering van de LCD TV’s door Otto op straffe van een dwangsom. Zij stellen dat de Algemene Voorwaarden niet goed bekend zijn gemaakt (ter hand zijn gesteld) en dat Otto daarom geen beroep op de Algemene Voorwaarden toekomt. Daarnaast wordt gesteld dat het stunten met spotgoedkope producten tegenwoordig vaker voorkomt en dat de consument dus geen vraagtekens hoeft te stellen bij een LCD TV voor circa € 100,-.
Publiciteitsstunt?
De klanten van Otto suggereren dat de kwestie met de LCD TV’s een publiciteitsstunt is van Otto. De naamsbekendheid van Otto is door de berichtgeving in de media mogelijk sterk toegenomen. De LCD TV’s hebben bovendien een week lang bij Otto op de website te koop gestaan voor de spotgoedkope prijs. Otto stelt dat het niet gemakkelijk is om de prijs van haar producten op de website aan te passen, maar dat wordt door de klanten van Otto sterk in twijfel getrokken.
Oordeel van de Voorzieningenrechter
De Voorzieningenrechter is van mening dat een consument met een gemiddelde kennis van de markt er niet op mocht vertrouwen dat Otto een reeël aanbod had gedaan. De consument had moeten begrijpen dat hier sprake was van een vergissing.
De wil van Otto om onder deze voorwaarden een koopovereenkomst tot stand te brengen, ontbreekt. Dit is van belang omdat zonder de wil geen overeenkomst tot stand kan komen. Lees hier de overweging van de Voorzieningenrechter daaromtrent:
“4.7. Centraal in het geding staat de vraag of, met de wijze waarop elk van de consumenten ter ene zijde en Otto ter andere zijde, als hiervoor beschreven op internet verklaringen hebben uitgewisseld, koopovereenkomsten tot stand zijn gekomen.
Daarvoor is vereist dat vastgesteld kan worden dat (telkens) sprake is van overeenstemmende en onderling afhankelijke wilsverklaringen van partijen, gericht op het scheppen van verbintenissen zoals door het bepaalde in art. 3:33 BW vereist.
De voorzieningenrechter acht het voorshands in voldoende mate aannemelijk dat Otto niet de werkelijke wil had omtrent de prijs van de televisie te verklaren zoals zij heeft gedaan maar dat die werkelijke (handelings)wil ontbroken heeft en sprake is geweest van een verschrijving. Otto betoogt hier immers slechts dat sprake is van het ontbreken van een met haar verklaring overeenstemmende werkelijk wil en aan het bewijs van die innerlijke toestand zijn niet al te zware eisen te stellen.”
De herhaaldelijke bevestiging van de koopprijs aan de diverse klanten van Otto vormen volgens de Voorzieningenrechter ook geen aanleiding om het bestaan van de wil van Otto om onder deze voorwaarden een koopovereenkomst te sluiten, aan te nemen. Een ‘internetconsument’ moet, aldus de Voorzieningenrechter, begrijpen dat de bevestiging van de bestelling een automatisch gegenereerd bericht is en dus geen uiting is van de wil van Otto. Je kan je afvragen wat dan de waarde nog is van een opdrachtbevestiging. Je kan je ook afvragen of het risico van een geautomatiseerde bevestiging niet bij de gebruiker (Otto) moet liggen.
Omdat er geen koopovereenkomst tot stand is gekomen tussen Otto en de klanten van Otto hoeft de rechter zich ook niet uit te latenover de vraag of de Algemene Voorwaarden op een juiste wijze bekend zijn gemaakt. Deze voorwaarden zouden mogelijk een onderdeel hebben gevormd van een de koopovereenkomst en volgens de Voorzieningenrechter is die overeenkomst nou juist niet tot stand gekomen.
mr. Marieke Coumans is werkzaam bij bij De Gier | Stam & Advocaten.
