Een inspecteur kan onder voorwaarden tot navordering overgaan. Dit is het geval als sprake is van een nieuw feit dat ten tijde van het regelen van de aanslag hem nog niet bekend was. Ingeval de inspecteur van een nieuw feit heeft kunnen kennisnemen, maar dat niet heeft gedaan, dan is in beginsel sprake van een ambtelijk verzuim dat navordering verhindert. Navordering zonder nieuw feit is echter toch mogelijk als sprake is van ‘kwade trouw’. De inspecteur moet dan aannemelijk kunnen maken dat sprake is van een opzettelijk onjuist of onvolledig doen van een aangifte. Een onjuiste aangifte betekent niet per definitie dat sprake is van kwade trouw. Illustratief hierbij is een uitspraak van Hof Amsterdam, waarbij een bv ten onrechte een bedrag als rente in aftrek had gebracht.
Prijs vergelijk ADSL, kabel, glasvezel aanbieders en bespaar geld door over te stappen!
Een inspecteur kan onder voorwaarden een navorderingsaanslag opleggen als hij over een zogenoemd ‘nieuw feit’ beschikt dat hem niet bekend was of behoorde te zijn bij het opleggen van de aanslag. Navordering zonder nieuw feit is toch mogelijk als sprake is van ‘kwade trouw’ bijvoorbeeld omdat iets opzettelijk niet is aangegeven in de belastingaangifte. De inspecteur moet dat dan wel aannemelijk kunnen maken. Een onjuiste aangifte betekent niet per definitie dat sprake is van kwade trouw. Illustratief hierbij is een uitspraak van Hof Amsterdam. De zaak was als volgt.
Een bv kocht in juli 2001 de aandelen van een vennootschap. In de koopovereenkomst en in de notariële akte was opgenomen dat over de koopsom 7,5% rente op jaarbasis was verschuldigd. De notariële akte vermeldde (ten onrechte) een bedrag van € 46.796 aan rente, berekend over de periode van 1 januari tot 1 juli 2001. De bv had in haar aangifte over 2001 dat bedrag als rente in aftrek gebracht. De inspecteur volgde in eerste aanleg de aangifte maar wilde de fout naderhand herstellen met een navorderingsaanslag. Rechtbank Haarlem wees de navordering af. Er was geen sprake van een nieuw feit. Bovendien had de inspecteur een ambtelijk verzuim begaan. Ook was de rechtbank van mening dat de bv niet te kwader trouw was geweest.
De inspecteur ging in hoger beroep bij Hof Amsterdam en stelde dat de bv geen pleitbaar standpunt had en daardoor toch te kwader trouw was. De bv voerde verweer op meerdere gronden. Zij stelde dat ze de aangifte juist had ingevuld, dat ze bij het invullen van de aangifte een pleitbaar standpunt had ingenomen en dat ze zich niet van de onjuistheid van de aangifte bewust was geweest.
Het Hof verwees naar vaste rechtspraak van de Hoge Raad met criteria voor kwade trouw. Daarin staat centraal dat een belastingplichtige de inspecteur opzettelijk de juiste inlichtingen heeft onthouden of opzettelijk onjuiste inlichtingen heeft verstrekt en daarbij zich willens en wetens heeft blootgesteld aan de aanmerkelijke kans dat daarmee een onjuiste (te lage) aangifte is gedaan.
De inspecteur had gesteld dat de bv te kwader trouw was. Het hof gaf aan dat de inspecteur in zodanig geval feiten en omstandigheden moest aanvoeren om dit aannemelijk te maken. In zijn bewijs was de inspecteur echter niet geslaagd. Zijn standpunt dat in de akte als rente betitelde bedrag niet werkelijk rente was, en daardoor niet in aftrek kon komen was op zich juist. Het is echter niet voldoende voor de conclusie dat de bv zich zodanig bewust was geweest van de (mogelijke) onjuistheid van de aftrekpost en dat de bv daarmee te kwader trouw was. De inspecteur had namelijk niets vastgesteld over de identiteit, de hoedanigheid en de deskundigheid van de persoon/personen die bij de aangifte betrokken waren geweest. Deze persoon/personen hadden zich (op basis van hun hoedanigheid en/of deskundigheid) rekenschap kunnen/moeten geven over de vraag of het in de akte vermelde bedrag aan rente ook daadwerkelijk rente was. Het hof merkte voorts nog op dat de omstandigheid dat de aangifte de stempel droeg van “X belastingadviseurs” onvoldoende was om het hof tot een ander oordeel te brengen.
