Kunnen daders van incest worden geholpen met een therapie of moeten ze maar in de gevangenis worden opgesloten? In zijn proefschrift gaat Victor Kouratovsky in op de effectiviteit van therapie en op de recidivekansen van incestplegers. Hij promoveert 19 november aan de Universiteit van Tilburg op Voorwaardelijk behandeld.
Prijs vergelijk ADSL, kabel, glasvezel aanbieders en bespaar geld door over te stappen!
Tussen 1989 en 1992 kende Rotterdam het project Incestdaderbehandeling Rotterdam (IDBR). Het gaf daders van incest de kans om in plaats van gevangenisstraf een therapie te ondergaan. Alleen volwassenen die schuldig zijn aan het seksueel misbruik van een kind in een gezinssituatie konden aan het project deelnemen. In die periode kwamen er 68 mannen in aanraking met het project. Deze groep is representatief voor een groot en dicht bevolkt stuk van Nederland. Van hen kwamen er 37 in behandeling en 30 maakten de behandeling af. De studie van Kouratovsky beschrijft de context van het project, de onderzoeksgroep, het misbruik en het effect van de behandeling. Ook stelt hij de recidive over een periode van veertien jaar vast.
Kouratovsky concludeert dat de behandeling van incestdaders, zoals die werd uitgevoerd in het project IDBR, niet geheel aansloot op de aanwezige problematiek. Met zijn onderzoek kan hij de effectiviteit van therapie niet bewijzen maar ook niet ontkrachten. Wel ontdekte hij dat de onderzoeksgroep tot op latere leeftijd bijzonder risicovol blijft. Een vorm van dadertherapie blijft daarom een belangrijk onderdeel van de justitiële benadering om recidiverisico terug te brengen. Daarbij moet worden gerealiseerd dat dadertherapie een kwestie is van lange adem.
Incestdaders worden over het algemeen gekenmerkt door een chronisch disfunctioneren op diverse levensgebieden en hebben een aanzienlijke persoonlijkheidspsychopathologie. Criminaliteit is daarvan een onderdeel. Het seksueel misbruik kan worden omschreven als grof, ernstig en langdurend en gaat samen met perverse kenmerken. Bij de aanpak dient respect voor de dader zelf en voor anderen centraal te staan. Alleen een bestraffende of vernederende en controlerende aanpak is ongeschikt om recidive te voorkomen. Om zelfcontrole en zelfrespect te versterken is van belang dat wordt gewerkt aan stabilisering van de relatie tot het eigen lichaam, van relaties met anderen en het bevorderen van een morele identiteit. Naast een duidelijke en snelle bestraffing is voor de langere termijn een langdurige, individuele en therapeutische behandeling nodig waarop voor onbepaalde tijd kan worden teruggevallen. Deze therapie moet worden aangeboden naast een reclasseringsbenadering met mogelijkheden voor ondersteuning op diverse levensgebieden en een meer superviserende of vinger aan de pols-taak.
Drs. Victor Kouratovsky (Rotterdam, 1957) studeerde ontwikkelingspsychologie aan de Universiteit van Leiden. In zijn werk heeft hij zich gespecialiseerd in kinderen en adolescenten met een achtergrond van migratie en vlucht. Dat heeft geresulteerd in publicaties waaronder Wat is er aan de hand met Jamila? Transculturele diagnostiek in de Jeugdzorg. Op dit moment is Kouratovsky verbonden aan de afdeling Jeugd van Riagg Rijnmond Noord-West te Rotterdam.
