Rechtbank Den Haag heeft in een procedure geoordeeld dat de ontvanger van de belastingdienst aan een bv ten onrechte € 4.153 betekeningskosten voor het uitvaardigen van een dwangbevel in rekening had gebracht. De ontvanger had betekeningskosten in rekening gebracht op een moment waarin de Nationale ombudsman een verzoekschrift van de bv nog in behandeling had. Dat is in strijd met de Leidraad Invordering. Deze schrijft namelijk voor dat de ontvanger hangende een verzoekschrift gericht aan H.M. de Koningin, de Commissie(s) voor de Verzoekschriften uit de Tweede of Eerste Kamer, de Nationale ombudsman of het Ministerie van Financiën, een houding aanneemt alsof het verzoek is toegewezen.
Prijs vergelijk ADSL, kabel, glasvezel aanbieders en bespaar geld door over te stappen!
De ontvanger had in onderhavige procedure het oordeel van de Nationale ombudsman niet afgewacht, omdat hij had ingeschat dat deze de klacht van de bv ongegrond zou verklaren. Daarmee had de ontvanger volgens de rechtbank miskend dat de Nationale ombudsman tot taak heeft het handelen van de overheid te controleren. In dat geval past het niet om op een oordeel over dat handelen vooruit te lopen.
De normale betalingstermijn van een aanslag inkomstenbelasting en vennootschapsbelasting is doorgaans twee maanden. Indien de aanslag niet binnen de betalingstermijn is betaald, dan kunnen zogenoemde vervolgingskosten – kosten van aanmaning of dwangbevel – verschuldigd zijn. De belastingdienst hanteert hierbij strikte regels. Als niet binnen de betalingstermijn is betaald, zendt de ontvanger van de belastingdienst kort na het verstrijken van de betalingstermijn een aanmaning.
De belastingplichtige heeft dan nog tien dagen om de aanslag te betalen. Blijft de aanslag binnen deze termijn geheel of gedeeltelijk niet betaald, dan kan de ontvanger een dwangbevel uitvaardigen en daarvoor betekeningskosten in rekening brengen. De ontvanger moet in bepaalde gevallen echter wachten met het uitvaardigen van een dwangbevel. Bovendien kunnen de betekeningskosten behoorlijk oplopen. Dit blijkt uit een uitspraak van Rechtbank Den Haag. De zaak was als volgt.
Een bv had met dagtekening 20 november 2005 een aanslag vennootschapsbelasting over het jaar 2003 ontvangen naar een te betalen bedrag van € 61.863. De bv verzocht de ontvanger om uitstel van betaling voor het bedrag van de aanslag. De ontvanger wees het verzoek af. De bv tekende tegen deze beslissing administratief beroep aan dat eveneens werd afgewezen.
De bv startte vervolgens een offensief aan verzoekschriften. Op 7 maart 2006 diende de bv verzoekschriften in bij: de Nationale ombudsman, de minister van Financiën, de staatssecretaris van Financiën, de commissies voor de verzoekschriften van de Tweede en de Eerste Kamer der Staten Generaal en het Kabinet der Koningin. De staatssecretaris wees op 16 mei 2006 het verzoek, mede namens de koningin en de minister af. Op 22 augustus 2006 bracht de Ombudsman rapport uit en verklaarde de klacht eveneens ongegrond.
In de tussenliggende tijd, op 6 april 2006, had de ontvanger een dwangbevel uitgevaardigd en had daarbij € 4.153 betekeningskosten in rekening gebracht. De bv maakte vervolgens tegen de betekeningskosten bezwaar. Op 18 mei 2006 deed de ontvanger uitspraak op het bezwaar en wees het af. De bv ging tegen deze uitspraak in beroep bij Rechtbank Den Haag en vond daar gehoor.
De rechtbank stelde vast dat de ontvanger uitspraak op bezwaar tegen de betekeningskosten had gedaan op een tijdstip dat het verzoekschrift van de bv bij de Nationale ombudsman nog in behandeling was. Hiermee handelde de ontvanger in strijd met een richtlijn uit de Leidraad Invordering. De Leidraad Invordering schrijft namelijk voor dat de ontvanger hangende een verzoekschrift gericht aan H.M. de Koningin, de Commissie(s) voor de Verzoekschriften uit de Tweede of Eerste Kamer, de Nationale ombudsman of het Ministerie van Financiën, een houding aanneemt alsof het verzoek is toegewezen.
De ontvanger had aangegeven dat hij in onderhavige procedure het oordeel van de Nationale ombudsman niet afgewacht omdat hij had ingeschat dat deze de klacht van de bv ongegrond zou verklaren. Hoewel die inschatting juist bleek te zijn, was de rechtbank toch van oordeel dat de betekeningskosten ten onrechte in rekening waren gebracht. De ontvanger had hiermee miskend dat de Nationale ombudsman tot taak heeft het handelen van de overheid te controleren. In dat geval past het niet om op een oordeel over dat handelen vooruit te lopen.
De rechtbank verklaarde het beroep van de bv gegrond en vernietigde de beschikking tot het in rekening brengen van vervolgingskosten.
