De rechtbank heeft ten onrechte geoordeeld dat appellante geen bezwaar heeft gemaakt tegen het besluit van 31 augustus 2010. Appellante heeft immers bij de brief van 4 oktober 2010, waarin zij bezwaar maakt tegen het besluit van 23 september 2010, een op 2 september 2010 gedateerde brief gevoegd waarin zij bezwaar maakt tegen het besluit van 31 augustus 2010.
Prijs vergelijk ADSL, kabel, glasvezel aanbieders en bespaar geld door over te stappen!
Gelet op de nauwe verwevenheid tussen de besluiten van 31 augustus 2008 en 23 september 2010 had het college moeten begrijpen dat appellante door de op 2 september 2010 gedateerde brief als bijlage bij de brief van 4 oktober 2010 te voegen, beoogde ook tegen het besluit van 31 augustus 2010 bezwaar te maken. De bezwaarschriften zijn binnen de voor de betreffende besluiten geldende bezwaartermijn van zes weken bij het college ingediend.
De Raad vat het bestreden besluit aldus op dat het college daarbij niet alleen heeft beslist op het bezwaar tegen het besluit van 23 september 2010, maar ook op het bezwaar tegen het besluit van 31 augustus 2010. Ter zitting van de rechtbank heeft de gemachtigde van het college opgemerkt dat, mede gelet op de bewoordingen van het bezwaarschrift van 4 oktober 2010, het bezwaar geacht wordt mede te zijn gericht tegen de intrekking. Van belang is voorts dat het college onder de kop ‘Overwegingen’ van het bestreden besluit zich op het standpunt heeft gesteld dat bij het besluit van 31 augustus 2010 het werkleeraanbod en daarmee de inkomensvoorziening, zij het op andere gronden, terecht met ingang van 3 juni 2010 zijn ingetrokken. Dat het college onder de kop ‘Besluit’ van het bestreden besluit niet expliciet heeft vermeld dat het bezwaar tegen het besluit van 31 augustus 2010 ongegrond wordt verklaard en dat besluit onder wijziging van de grondslag wordt gehandhaafd, betekent niet dat het bestreden besluit uitsluitend op de terugvordering van de inkomensvoorziening ziet. De rechtbank heeft dat niet onderkend.
Hetgeen hiervoor is overwogen betekent dat de rechtbank de omvang van het geding niet juist heeft vastgesteld en dat de aangevallen uitspraak daarom met uitzondering van de beslissingen inzake proceskosten en griffierecht, wegens strijd met artikel 8:69, eerste lid, van de Awb voor vernietiging in aanmerking komt. Doende hetgeen de rechtbank zou behoren te doen, zal de Raad het beroep tegen het bestreden besluit beoordelen.
