In de zaak die op 3 mei 2012 voor de kantonrechter Amsterdam speelde, verzocht een werknemer die meer dan twee jaar arbeidsongeschikt is ontbinding van zijn arbeidsovereenkomst. Het uitgangspunt in de jurisprudentie in een dergelijke situatie is dat bij ontbinding van de arbeidsovereenkomst slechts in het geval van bijzondere omstandigheden toekenning van een ontbindingsvergoeding aan de orde kan zijn. De kantonrechter Amsterdam oordeelde in deze zaak dat hiervan sprake was en kende aan werknemer een ontbindingsvergoeding toe.
Prijs vergelijk ADSL, kabel, glasvezel aanbieders en bespaar geld door over te stappen!
Feiten
Werknemer – 51 jaar oud – is vanaf 1 februari 1994 in dienst bij (een rechtsvoorganger van) werkgever, waarbij zijn werkzaamheden aanvankelijk bestonden uit koeriersdiensten en administratief werk. Sinds 1996 was werknemer aangesteld als systeembeheerder. Na enige tijd werd werknemer ook weer voor koeriersdiensten ingezet. Werknemer verrichtte zijn werkzaamheden onder grote tijdsdruk; vaak ook in onbetaalde overuren. Werknemer kreeg naar aanleiding hiervan last van stress, slapeloosheid en vermoeidheid. Tengevolge hiervan heeft werknemer een burn-out gekregen en heeft hij zich op 23 maart 2005 ziek gemeld. Tijdens de ziekteperiode van werknemer is de functie van systeembeheer komen te vervallen en heeft werkgever aan werknemer een aanbod gedaan voor een alternatieve kantoorfunctie. Werknemer heeft dit aanbod geweigerd. Gesprekken hierover met een mediator hebben niet tot een resultaat geleid waarna deze gesprekken in mei 2006 zijn beëindigd. Per juli 2006 is werknemer op arbeidstherapeutische basis licht administratief werk gaan verrichten maar is hier na vier maanden mee gestopt omdat dit mentale problemen veroorzaakte. Vervolgens heeft werkgever aan werknemer een voorstel gedaan om te re-integreren in de functie van koerier tegen een lager maandsalaris dan hij in zijn huidige functie ontving. Werknemer heeft ook dit voorstel niet aanvaard. Vanaf maart 2007 ontving werknemer een WIA-uitkering cq vervolguitkering.
Werknemer
In onderhavige procedure heeft werknemer de kantonrechter verzocht de arbeidsovereenkomst tussen partijen te ontbinden. Werknemer stelt zich op het standpunt dat niet van hem kan worden gevergd de arbeidsovereenkomst als een lege huls te laten voortbestaan. Werknemer verzoekt de arbeidsovereenkomst te ontbinden onder toekenning van een vergoeding. Werknemer verwijt werkgever dat – nadat de functie van systeembeheerder was komen vervallen – hem geen passende functie met acceptabele arbeidsvoorwaarden is aangeboden. Voorts stelt werknemer dat de oorzaak van zijn arbeidsongeschiktheid arbeidsgerelateerd is.
Werkgever
Volgens werkgever heeft werknemer zich – nadat hij arbeidsongeschikt is geworden – negatief jegens zijn werkgever opgesteld en zou hij niet welwillend zijn geweest ten aanzien van zijn re-integratie. Voorts betwist werkgever dat de arbeidsomstandigheden de burn-out van werknemer hebben veroorzaakt. Volgens werkgever zou de burn-out mede zijn veroorzaakt doordat werknemer in zijn vrije tijd als hobby een webwinkel dreef.
Kantonrechter
Ten aanzien van het ontbindingsverzoek van werknemer constateert de kantonrechter dat de arbeidsovereenkomst tussen partijen geen inhoudelijke betekenis meer heeft. Partijen hebben jarenlang weinig actie ondernormen om tot re-integratie van werknemer te komen. In dat kader overweegt de kantonrechter dat het niet aannemelijk is dat in de toekomst de arbeidsovereenkomst weer levensvatbaar zou kunnen worden. De kantonrechter ontbindt de arbeidsovereenkomst. Ten aanzien van de ontbindingsvergoeding overweegt de kantonrechter dat bij een ontbinding van een arbeidsovereenkomst met een werknemer die meer dan twee jaar arbeidsongeschiktheid is – welke termijn door werknemer ruimschoots is volmaakt – het uitgangspunt geldt dat slechts in bijzondere omstandigheden een vergoeding aan de werknemer zal worden toegekend. Nu voldoende aannemelijk is geworden dat de burn-out van werknemer mede op zijn arbeidsomstandigheden is terug te voeren, oordeelt de kantonrechter dat hiervan sprake is. Het standpunt van werkgever dat de hobby van werknemer zou hebben bijgedragen aan de burn-out is volgens de kantonrechter niet door werkgever aannemelijk gemaakt. Aan de andere kant overweegt de kantonrechter dat het werkgever nauwelijks kan worden verweten dat het niet is gekomen tot een re-integratie van werknemer. De mentale toestand van werknemer heeft ertoe geleid dat werkgever aarzelend was in haar initiatieven, waardoor zij niet hebben geleid tot het gewenste effect. De kantonrechter acht toekenning van een vergoeding van een beperkte omvang redelijk en ontbindt de arbeidsovereenkomst onder toekenning van een vergoeding van EUR 25.000,– (ongeveer C = 0.4).
mr. Mieke Dijkman, Van Diepen Van der Kroef Advocaten
