Hof Arnhem heeft in een procedure beslist dat de toerekening van het winstaandeel van de ene maat (vrouw) aan de andere maat (man) niet terecht was. De inspecteur had deze toerekening bij het vaststellen van de aanslag, in afwijking van de aangifte, toegepast. Rechtbank Arnhem was het met de inspecteur eens. De rechtbank vond voor de winsttoerekening van het winstaandeel van de vrouw aan de man beslissend of de man het winstaandeel daadwerkelijk aan de vrouw had uitbetaald. De rechtbank hanteerde daarbij een betalingscriterium. Dit criterium is naar het oordeel van Hof Arnhem echter irrelevant voor het al dan niet aannemen van het bestaan van de maatschap. Als de maatschapsovereenkomst en de winstverdeling zakelijk is, dan komt de winst conform de winstverdeling rechtstreeks toe aan de maten en is er geen plaats voor een andere toerekening. Hof Arnhem stelde in hoger beroep de man in het gelijk.
Prijs vergelijk ADSL, kabel, glasvezel aanbieders en bespaar geld door over te stappen!
Een vennootschap onder firma of maatschap tussen echtgenoten of fiscale partners (hierna man-vrouwfirma) heeft diverse fiscale voordelen boven een onderneming waarbij één partner de feitelijke ondernemer is en de ander daarin alleen meewerkt. Bij een man-vrouwfirma bestaat een grotere flexibiliteit om de behaalde winst onderling te verdelen hetgeen een aardig tariefsvoordeel kan opleveren. Bovendien kunnen beide partners onder voorwaarden allerlei ondernemersfaciliteiten toepassen zoals de zelfstandigenaftrek, de startersaftrek, de fiscale oudedagsreserve als zij aan het zogeheten urencriterium voldoen. Wel moet de overeengekomen beloning van elke partner in overeenstemming zijn met de verrichte prestaties en vaardigheden van beide partners. De overeenkomst tussen de maten of firmanten moet derhalve zakelijk zijn. Dit is het leidende criterium voor de fiscale aanvaardbaarheid van de overeengekomen winstverdeling of zelfs voor de fiscale aanvaardbaarheid van de maatschap of vennootschap onder firma. Illustratief hierbij is een uitspraak van Hof Arnhem. De zaak was verkort weergegeven als volgt.
Een man had voor het jaar 2001 aangifte inkomstenbelasting gedaan. In zijn aangifte had hij een gedeelte van de ondermaatschapswinst ad € 16.502 inclusief een arbeidsbeloning toegerekend aan zijn toenmalige echtgenote. Bij het regelen van de aanslag week de inspecteur op diverse punten van de aangifte af. Zo rekende de inspecteur het winstaandeel van de vrouw aan de man toe. Rechtbank Arnhem stelde de inspecteur in het gelijk. De rechtbank vond voor de winsttoerekening van het winstaandeel van de vrouw aan de man beslissend of de man het winstaandeel daadwerkelijk aan de vrouw had uitbetaald. Dat was kennelijk niet gebeurd. De man ging in beroep bij Hof Arnhem.
Het hof stelde vast dat er een ongedateerde, maar wel door beide maten getekende maatschapsovereenkomst bleek te bestaan. De overeenkomst bevatte diverse doorhalingen en handgeschreven aantekeningen. Het hof trok hieruit de conclusie dat er onduidelijkheid bestond over de precieze inhoud van de overeenkomst, maar niet over het bestaan van de overeenkomst. Het hof vond het geloofwaardig dat de (onder)maatschap al in 1999 was aangegaan. De vrouw had in 1999 en 2000 steeds aangifte inkomstenbelasting gedaan met daarin haar aandeel van de ondermaatschapswinst.
Het hof nam de overeengekomen winstverdeling en de werkverdeling tussen de maten tot uitgangspunt en concludeerde dat deze zakelijk was. Dat betekende dat het bedrag van € 16.502 rechtstreeks bij de vrouw als winst uit onderneming was opgekomen en niet tot het inkomen van de man behoorde. Er was geen plaats voor een andere winsttoerekening.
Het hof ging ten overvloede nog in op de overwegingen van Rechtbank Arnhem. De rechtbank had voor de winsttoerekening tussen de maten een betalingscriterium gehanteerd. Dit criterium is naar het oordeel van Hof Arnhem echter irrelevant voor het al dan niet aannemen van het bestaan van de maatschap. De rechtbank was van een onjuiste rechtsopvatting uitgegaan. Indien de rechtbank hetzij het bestaan van de ondermaatschap niet aannemelijk had geacht hetzij het bestaan van de ondermaatschap wel aannemelijk maar de winstverdeling niet zakelijk had geoordeeld, dan was de uitspraak daartoe niet voldoende gemotiveerd.
Hof Arnhem verklaarde het beroep gegrond en verminderde de door de rechtbank vastgestelde belastbare inkomen van de man met het winstaandeel van de vrouw (€ 16.502).
