De voorzitters van de strafsectoren hebben in 1998 een eerste aanzet gegeven om te komen tot een consistent landelijk straftoemetingsbeleid. Besloten is om in de loop van de tijd voor een aantal vaak voorkomende delicten een strafmaat (oriëntatiepunt) aan te geven waarop de rechter zich kan oriënteren bij de oplegging van de straf. Het gaat hierbij vooralsnog om veelvoorkomende delicten die niet transigabel zijn en leiden tot een straf van ten hoogste 4 jaar. De oriëntatiepunten worden door het LOVS vastgesteld na per ressort plaatsvindende overleg van de strafsectoren over een voorstel van de Commissie straftoemeting. Bij de vaststelling van de oriëntatiepunten is steeds uitgegaan van het modale feit. Eventuele bijzondere omstandigheden (daad- en dadercomponent dienen alsnog door de rechter verdisconteerd te worden.
