Kiki Brölmann onderzocht de mate waarin internationale intergouvernementele organisaties, zoals de Verenigde Naties en de EU, in het internationaal recht gelijkgesteld worden aan staten, en in het bijzonder in hoeverre internationale organisaties eigenlijk passen in het internationale rechtssysteem. De juridische identiteit van deze organisaties blijkt te worden gekenmerkt door een dynamische spanning tussen twee verschijningsvormen: de organisatie als forum voor soevereine staten en de organisatie als zelfstandige actor in het internationale recht. Het beeld van organisaties als een afwisselend open en gesloten juridische structuur geeft hun een zekere transparantie. Dat wil zeggen dat zij niet dezelfde juridische ondoordringbaarheid hebben als staten, en dat hun interne rechtsorde – met de lidstaten, de organen – tot op zekere hoogte zichtbaar is, en toegankelijk voor het algemene volkenrecht. Deze institutional veil is vergelijkbaar met de corporate veil van rechtspersonen in het nationale recht: de BV, waarachter de directeur wel zichtbaar is, maar niet juridisch kan worden aangepakt bij faillissement. Het volkenrecht is echter niet op deze transparantie toegerust. Organisaties worden tenslotte dan ook afgevlakt tot eendimensionale rechtssubjecten, zoals staten. Deze conclusie geldt in feite voor alle rechtsvormingsprocessen en takken van volkenrecht die op wilsovereenstemming en gelijkwaardigheid van subjecten zijn geënt, stelt Brölmann.
Prijs vergelijk ADSL, kabel, glasvezel aanbieders en bespaar geld door over te stappen!
Mw. C.M. Brölmann: The institutional veil in public international law: international organizations and the law of treaties. Promotor is prof. mr. P.A. Nollkaemper.
