Adoptie van kinderen uit het buitenland neemt af. Kinderen zonder goede ouderlijke zorg, kunnen door versterking van pleegzorg, projecthulp en dergelijke steeds vaker in hun geboorteland blijven. Internationaal spraken we al veel eerder af dat we dit een goede zaak vinden.Toch ontstaat nu een knelpunt en enorm veel druk op de adoptieketel: er is namelijk internationaal een enorm overschot aan wachtende aspirant adoptie-ouders. De tijd tussen aanmelding voor adoptie en het plaatsen van een kind kan oplopen tot 5 jaar of langer. Dat is afschuwelijk voor al die mensen die graag ouder willen worden, maar…..legitimeert het de stappen die nu op Europees niveau genomen worden?
Prijs vergelijk ADSL, kabel, glasvezel aanbieders en bespaar geld door over te stappen!
Nederland heeft al lang geleden besloten niet actief op zoek te gaan naar kinderen voor wachtende ouders. Gelukkig maar want dat is de wereld op haar kop: adoptie is het zoeken van ouders voor kinderen en nooit (gezonde) kinderen voor ouders.
Zijn er echt zo veel kinderen waar adoptie voor nodig is? In de wereld? Binnen Europa? In Straatsburg schijnt men te denken van wel. Op zich opmerkelijk want de studies die gepresenteerd werden laten meteen zien dat het bij 6% van alle adopties door de ontvangende landen om Europese kinderen ging[1]. Klaarblijkelijk vindt men binnen de EU dat dit omhoog moet…Althans: men schept voorwaarden om redelijk vlot kinderen adoptabel te laten verklaren. Onder invloed van lobby-groepen met name uit Zuid Europa is vervolgens een oud Europees Adoptieverdrag nieuw leven in geblazen. In dit Europese Verdrag moet bevoegd gezag een kind adoptabel verklaren, soms is dat zelfs mogelijk zonder onafhankelijke rechterlijke toetsing…. Het lijkt erop dat door pressie van met name Zuid-Europese landen men actief op zoek is gegaan naar manieren om (gezonde en jonge) kinderen te vinden die geadopteerd kunnen worden. Dat is op zich verklaarbaar want we zien internationaal dat adoptie steeds vaker alleen maar nodig is voor oudere kinderen of voor kinderen die een medisch of ander ingewikkeld dossier hebben. Daarmee wordt adoptie steeds meer de laatste optie voor een kind, precies zoals ook omschreven in art. 21 van het Kinderrechtenverdrag.
Het EU Verdrag staat hier haaks op. Het is nl. ruim, erg ruim geformuleerd. Het lijkt een eerste stap naar vrij verkeer van kinderen in Europa. Een adoptie-tussenvorm: Europese adoptie, wordt gelanceerd. Dat zou sneller moeten gaan volgens nieuwe door Europa bepaalde regels. Bij de presentatie van het Verdrag in Straatsburg bleek hoe ver de plannen zouden kunnen gaan: men oppert het oprichten van een Europees Adoptie Agentschap. Dit Agentschap zou een Europese Adoptielijst moeten gaan beheren en Europese Adoptie mogelijk maken. Alle Europese landen zouden vervolgens zowel zendend als ontvangend adoptieland kunnen worden. Zonder uitzondering. Nederlandse kinderen naar Frankrijk, Franse naar Nederland? Pressie op landen om hun grenzen open te stellen zodat kinderen naar het buitenland kunnen gaan, wordt daarmee een feit. Een voorproefje hiervan zagen we twee weken geleden toen in het Europees Parlement een petitie van de Italiaanse adoptie organisatie Amici dei Bambini – lid van EURADOPT – werd behandeld. Daarin verzochten zij om Roemenië uit de EU te zetten, omdat ze geen interlandelijke adopties toestaan. Gedurende een heftig debat werd deze petitie uiteindelijk verworpen. Nederlandse media besteedden hier geen aandacht aan helaas, de Duitse wel[2].
Met deze pressieactie vers op het netvlies, ben ik erg huiverig voor het stilzwijgend goedkeuren van een Europees Adoptie Verdrag. We dienen ons ter dege te beseffen dat verruiming van wet- en regelgeving op het gebied van adoptie zoals voorgesteld in het nu ter stilzwijgende ondertekening voorliggend Verdrag, wel eens verstrekkende gevolgen kan hebben. Laten we daar nog eens heel goed naar kijken en bepalen wat we als land willen. Volgen we het kinderrechten verdrag, dat in art. 21 duidelijk stelt dat adoptie een laatste optie is of kiezen we voor vrij verkeer van kinderen in Europa? Het is nogal wat dat een demissionair kabinet deze keuze niet controversieel vindt….
dr. Anneke Vinke is vrijgevestigd GZ-psycholoog, gespecialiseerd in interlandelijke adoptie en verbonden aan de Universiteit Leiden.
Zij heeft deze bijdrage op persoonlijke titel geschreven.
1.) 2004, Italie is leider met 16%, Belgie heeft 0% Europese adopties. Pg. 9 International Adoption in the European Union., 2009, table 1.2, Instituto Degli Innocenti – requested by EU Parliament. http://www.europarl.europa.eu/studies
2.) http://www.wdr.de/tv/bab/sendungsbeitraege/2010/0331/adoption.jsp
