In de media zijn onlangs verschillende artikelen verschenen naar aanleiding van een uitspraak van de Hoge Raad (van 13 december 2011, LJN BU3447) in een strafzaak tegen een voormalige raadsheer van het gerechtshof Leeuwarden, Wicher Wedzinga. Hij werd vervolgd op verdenking van het plegen van een ambtsmisdrijf, het schenden van het raadkamergeheim.
Prijs vergelijk ADSL, kabel, glasvezel aanbieders en bespaar geld door over te stappen!
De Hoge Raad heeft in deze uitspraak ambtshalve (de advocaat van Wedzinga had hierover niets naar voren gebracht) geoordeeld dat het Openbaar Ministerie in dit geval ten onrechte had nagelaten om de Hoge Raad te verzoeken om een gerecht aan te wijzen om deze zaak in behandeling te nemen. Inderdaad had het Openbaar Ministerie dit niet gedaan, waardoor de betrokken strafzaak in hoger beroep terecht kwam bij het hof Leeuwarden. Omdat deze strafzaak een oud-collega betrof, heeft het hof Leeuwarden besloten om deze zaak door raadsheren van het hof Arnhem te laten behandelen, juist om iedere schijn van partijdigheid te voorkomen. Het inschakelen van collega’s van een ander gerechtshof is eenvoudig, omdat raadsheren op grond van de wet in andere gerechtshoven als plaatsvervanger mogen optreden. Zo is het in dit geval ook gegaan; de uitspraak is formeel gedaan door het hof Leeuwarden, maar inhoudelijk is de zaak volledig door Arnhemse raadsheren gedaan. In de verschillende artikelen in de media wordt gesuggereerd dat Wedzinga zou zijn veroordeeld door oud-collega’s van het hof Leeuwarden, maar dat is dus volstrekt onjuist. Het zijn juist niet oud-collega’s van het hof Leeuwarden geweest die hem hebben veroordeeld en in die zin is er door het hof dus geen fout gemaakt.
De advocaat-generaal bij de Hoge Raad was in zijn Conclusie bij deze zaak (waarin hij de Hoge Raad adviseert) dezelfde mening toegedaan. Hij vond dat aan het niet correct volgen van de procedure (door het Openbaar Ministerie) geen gevolgen hoefden te worden verbonden. Door de wijze waarop het hof de berechting had geregeld was immers in feite niet tekort gedaan aan de waarborgen van een onpartijdige vervolging en berechting. De Hoge Raad heeft zich daarover niet uitgelaten, maar slechts volstaan met de constatering dat het Openbaar Ministerie hem had moeten verzoeken om een rechter aan te wijzen voor de behandeling van deze zaak. Formeel had het dus anders gemoeten in deze zaak, maar het hof Leeuwarden heeft gedaan wat de wetgever en de Hoge Raad voor ogen staat: behandel nooit zaken tegen eigen oud-collega’s.
D.J. Keur,
President gerechtshof Leeuwarden
