Ingevolge artikel 15, eerste lid, eerste volzin, van de WWB bestaat geen recht op bijstand voor zover een beroep kan worden gedaan op een voorliggende voorziening die, gezien haar aard en doel, wordt geacht voor de belanghebbende toereikend en passend te zijn. Ingevolge de tweede volzin van deze bepaling strekt het recht op bijstand zich evenmin uit tot kosten die in de voorliggende voorziening als niet noodzakelijk worden aangemerkt.
Prijs vergelijk ADSL, kabel, glasvezel aanbieders en bespaar geld door over te stappen!
Op 1 januari 2006 is in werking getreden het op de Zorgverzekeringswet (hierna: Zvw) gebaseerde Besluit zorgverzekering. In artikel 2.6, tweede lid, van het Besluit zorgverzekering is bepaald dat fysiotherapie of oefentherapie zorg omvat zoals fysiotherapeuten en oefentherapeuten die plegen te bieden ter behandeling van de in bijlage 1 aangegeven aandoeningen, voor zover de daarbij aangegeven termijn niet is overschreden. Deze zorg omvat voor verzekerden van 18 jaar en ouder niet de eerste negen behandelingen. Deze beperking van de aanspraak op fysiotherapie en oefentherapie is per 1 januari 2004 ingevoerd op grond van artikel 3a van de (toenmalige) Regeling paramedische hulp ziekenfondsverzekering, en is na inwerkingtreding (per 1 januari 2006) van de Zvw ongewijzigd gebleven.
Voor de kosten van (para)medische zorg worden de Zvw en de Algemene Wet Bijzondere Ziektekosten in beginsel als aan de WWB voorliggende, toereikende en passende voorzieningen beschouwd. De Raad stelt vast dat in het geval van appellant de kosten van manuele therapie – een gespecialiseerde vorm van fysiotherapie -, voor zover het betreft de eerste negen behandelingen, niet worden vergoed op basis van het Besluit zorgverzekering, nu de aandoening van appellant weliswaar voorkomt op de in bijlage 1 vermelde lijst, maar voor verzekerden van 18 jaar en ouder, zoals appellant, de kosten van de eerste negen behandelingen fysiotherapie niet behoren tot de kosten van de zorg, die op grond van het bij of krachtens de Zvw bepaalde voor vergoeding in aanmerking komen.
De Raad is van oordeel dat met het buiten de voorziening laten van de kosten van de eerste negen behandelingen fysiotherapie voor de in bijlage 1 aangegeven aandoeningen voor genoemde categorie van verzekerden een bewuste beslissing is genomen over de noodzaak van het vergoeden van deze kosten. Voor dit oordeel ziet de Raad – anders dan appellant – voldoende aanknopingspunten in hetgeen is vermeld in de toelichting op de wijziging van artikel 3a van de Regeling paramedische hulp ziekenfondsverzekering, waaruit blijkt dat bij de beslissing om de aanspraak op onder meer fysiotherapie te beperken de omvang en de noodzaak van de voorzieningen, de kwaliteitseisen die daaraan gesteld moeten worden, en de betaalbaarheid in aanmerking zijn genomen. Dit betekent dat er voor het College, voor zover het betreft de eerste negen behandelingen manuele therapie, in beginsel geen ruimte is om de gevraagde bijzondere bijstand te verstrekken. Het bepaalde in artikel 15, eerste lid, tweede volzin, van de WWB staat hieraan in de weg. Voor zover het betreft de tiende behandeling manuele therapie, staat – gegeven het feit dat appellant hiervoor een beroep kan doen op de Zvw – artikel 15, eerste lid, eerste volzin, van de WWB aan het verstrekken van bijzondere bijstand in de weg.
Artikel 16, eerste lid, van de WWB biedt de mogelijkheid om, in afwijking van onder meer artikel 15, bijstand te verlenen indien, gelet op alle omstandigheden, zeer dringende redenen daartoe noodzaken. Blijkens de memorie van toelichting dient vast te staan dat sprake is van een acute noodsituatie en dat de behoeftige omstandigheden waarin de belanghebbende verkeert op geen enkele andere wijze zijn te verhelpen. In hetgeen door appellant is aangevoerd ziet de Raad geen zeer dringende redenen als hier bedoeld, zodat het College ook in zoverre niet bevoegd was bijzondere bijstand te verlenen voor de in geding zijnde kosten.
